Wandelen in Hochsauerland – Hallenberg

Aan de zuidelijke grens van het Hochsauerlandkreis en tegelijkertijd aan de grens van de deelstaat Nordrhein-Westfalen ligt de stad Hallenberg met zijn ca. 4.600 inwoners, waarvan 2.500 inwoners in het hoofdplaatsje wonen. Iedere bezoeker van de stad Hallenberg is onder de indruk van de historische stadskern. Vermeldenswaardig is het oude bakhuis van de stedelijke „Quartal Burg“ uit het jaar 1646, waar nog steeds volgens oude traditie brood wordt gebakken  De katholieke parochiekerk St. Heribert is het centrale gebouw op het marktplein. De kerk is grotendeels ontstaan in de 13e eeuw. Naast de inrichting in barokstijl zijn vooral de renaissanceschilderingen van 1558 (die tijdens een restauratie weer tevoorschijn zijn gekomen) bijzonder de moeite waard om te bezichtigen.

 

Hallenberg heeft zijn oude karakter bewaard. Stadssanering, monumentenzorg, het bewaren van het historische huizenbestand en het herstellen van oude façades heeft voor de gemeente de hoogste prioriteit. Dit wordt duidelijk door de 52 onder monumentenzorg staande huizen, waarvan je de meeste kunt vinden in het historische centrum.

 

Hallenberg heeft zich verder ontwikkelt van een door land- en bosbouw gevormde stad naar een economische standplaats met ruim 2.000 werkplaatsen.  De toeristische kant met meer dan 100.000 overnachtingen is het tweede belangrijkste pijler van de stad.

Meer dan 120 km wandelpaden, meestal goed bewegwijzerd, bieden de wandelaar erg veel wandelplezier. Enkele goed onderhouden boshutten zijn perfect in het wandelgebied ingeplant en bieden een aangenaam rustpunt op je tochten.

 

www.stadt-hallenberg.de

 

www.meinestadt.de/hallenberg/

 

 

 

 

 

 

“Speybank” a cache by Corneelken

 

Aan de coördinaten van deze cache staat een kunstwerk genaamd Speybank en is ontworpen door Luc De Leu. Vier containers vormen een rechtopstaande vijfhoek, die ook nu een poort of triomfboog symboliseert.

De containerconstructie maakte oorspronkelijk deel uit van de tijdelijke expositie die plaatsvond in het Antwerpse Middelheimmuseum in 2004. Speybank is ongetwijfeld een beeld met internationale uitstraling; het werd geselecteerd voor deelname aan de 2° Internationale Triënnale voor Hedendaagse Kunst, die in 2005 plaats vond in het Japanse Yokohama.

Als we Speybank vergelijken met zijn vroegere containerconstructies valt vooral het speelse karakter van de compositie op. De statige monumentaliteit van zijn vroegere composities heeft plaats gemaakt voor een uitgesproken dynamiek. Vanuit technisch oogpunt is Speybank ongetwijfeld één van zijn meest gedurfde constructies. De figuur geeft de indruk in de lucht te zweven. De containers raken elkaar enkel in de hoekpunten waar zij, haast onzichtbaar, met enkele bouten in elkaar zijn geschroefd. Door het fragiel karakter lijkt de vijfhoekige figuur ontheven te zijn aan de wetten van de zwaartekracht.

 

De containers zijn ‘objets trouvés’, zomaar uit de haven of van het vrachtschip geplukt. Ze dragen nog de sporen van het gebruik. Zelfs de naam van de transportfirma staat er nog op in grote letters. De inspiratie voor het kunstwerk deed de kunstenaar op aan boord van het cargoschip Speybank op de Stille Oceaan.

De plaatsing van het kunstwerk is voor Luc Deleu van cruciaal belang, omdat zijn installaties juist hun betekenis krijgen door de stedelijke context waar zij staan opgesteld. Speybank is opgericht op de linkeroever van het kanaal Gent-Terneuzen, op de grens tussen het bedrijventerrein rond het nieuw aangelegde Kluizendok en het woongebied van Doornzele. Het kunstwerk werd geplaatst op het snijpunt van verkeerswegen,op een plaats waar industriezone, woongebied en beschermd natuurlandschap elkaar ontmoeten. Groene bufferzones garanderen de leefbaarheid van de havenenclave Doornzele- de Doornzele Dries is zelfs een beschermd landschap. De vele infrastructuren, spoorlijnen, verkeerswegen, kanalen, zijn voor Luc Deleu dan weer hét voorbeeld bij uitstek van de 20^ste eeuwse architectuur.

“Pardosa Pasylustris” by team pasy

“Pardosa Pasylustris” is een  cachereeks waar u op zoek gaat naar de “Pardosa Pasylustris” een zeldzame spinnensoort die enkel voorkomt in 1 bepaald gebied in de wereld.

In elke cache uit de reeks vind je een spin. Alle spinnen samen leidden je naar het spinnenweb van de “Pardosa Pasylustris”.

Elke cache uit de reeks kan afzonderlijk worden gelopen maar om de tocht volledig te lopen kun je best starten met de eerste uit de reeks en verder gaan in volgorde. De tocht bedraagt dan ongeveer 4 km en kan het best al wandelend afgelegd worden. Fietsen kan ook, maar enkel tijdens de week. In het weekend mag er op de plaatsen waar de caches liggen niet gefietst worden!

Het leuke is dat de acht verschillende caches heel dicht (100 a 200 m) bij elkaar liggen in hetzelfde provinciaal domein, nl. “Het Leen” te Eeklo. Enkel voor de finale , een “mysterycache” moet je het domein verlaten. We hebben de acht caches binnen het provinciaal domein reeds gelopen en er zitten echte pareltjes tussen qua camouflage van de micro’s. Steeds krijg je een hint…
Voor wie “Het Leen” niet kent hier wat info…

 

Het provinciaal domein “Het Leen” is een 225 ha groot boscomplex en bevindt zich op het grondgebied van de gemeenten Eeklo, Zomergem en Waarschoot. De toegang is gratis en het is grotendeels bebost met een gemengd loofbos. In 1973 verkocht het ministerie van landsverdediging het gebied aan de provincie Oost-Vlaanderen en werd het bestemd voor passieve natuureducatie. In Het Leen zijn er 36 km wandelwegen aanwezig waarvan er 18 km verhard zijn.

In Het Leen vind je ook 2 musea : het heemmuseum en het bosinfocentrum. Beide musea zijn wekelijks open en in het heemmuseum is er een permanente tentoonstelling over vlinders, paddenstoelen… Er is ook een arboretum in Het Leen, dat sinds kort alle dagen open is. Gezien de vrij recente geschiedenis zijn de meeste struiken en bomen echter nog vrij jong.

In Het Leen liggen 15 vijvers, waarvan er in drie gevist mag worden. Het water van de vijvers diende vroeger als bluswater bij munitiedepotbranden. De vijvers zijn ontstaan omdat rond de munitiedepots aarden wallen (merloenen) werden aangelegd, die bij een ontploffing verder onheil moesten tegenhouden.

Het Leen is een samenscholing van verschillende biotopen: een deel is als heide aangelegd, een ander deel als gemengd loofbos en nog een ander deel als dennenbos. Naar keuze kan een korte of lange wandeling gemaakt worden kris-kras door het domein langs vijvers en door bossen of door de bewegwijzerde wandelingen te volgen.

 

Dan nog dit: wie spinnenvrees heeft hoeft niet bang te zijn, want in geen enkele micro zit een echte spin, hoogstens een piepklein fotootje . “Pardosa Pasylustris” van “team pasy” is een heel verzorgde cachereeks in een prachtig natuurkader.

GCZKDY “Leebrug” multicache

 

Vorige dinsdag hebben we de multicache “Leebrug” van  geocacher “Gurodewa” gelopen.

Het is een korte multi met duidelijk aangebrachte tags, wat we bij veel andere multicaches
niet kunnen zeggen.

Deze tocht gaat over een wandelpad langs de Leebeek en Moervaart,
het zogenaamde “Leebrugpad”. Je kan de cache met de fiets of te voet doen:
in dit laatste geval geniet je dubbel van dit prachtig ongerept stukje natuur.

Eens je de stash gevonden hebt, kan je langs dezelfde weg terug of je kan een lus maken:
de plaatselijke infoborden geven je hieromtrent alle uitleg.
Wie dorst of honger heeft kan terecht in “Het Keizershof”.
Wie houdt u nu nog tegen? Dit is een aanrader!

Geocaching “Deinze 1-10 by Tonytje”

Verleden week zijn we begonnen aan een reeks van tien traditionele caches rondom Deinze of zoals het op www.geocaching.com staat: “ Deinze  1,2,3-10 by Tonytje”.

Telkens moet je op zoek naar een micro die een code bevat die je nodig hebt om de mysterycache “Deinze finale” tot een goed einde te brengen. De 10 verstopplaatsen liggen redelijk dicht bij elkaar en tonen elk een apart facet van de stad Deinze.

 

Groot Deinze bestaat uit de samenvoeging van 11 dorpen.

De eerste samenvoeging vond plaats in 1971, de gemeenten Astene , Petegem aan de Leie en Zeveren werden bij Deinze gevoegd.

 

In 1977 werden Bachte Maria Leerne , Sint Martens Leerne , Gottem ,Vinkt, Grammene , Meigem en Wontergem dan ook bij Deinze gevoegd.

Zo ontstond het huidige Deinze.

 

Je kan zeker niet zeggen dat de regio eentonig is: alle caches leiden je telkens naar een aangename plek. Dat kan een oever van de Leie zijn, een kasteel, een veerpont, een jeneverstokerij of een oude brug om er maar enkele te noemen…

Benieuwd waar de mysterycache “Deinze Finale” ons naartoe zal leiden. De voorafgaande  10 microcaches met de codes lieten zich doorgaans vlot vinden. Ook al wordt de finale een afknapper; toch hebben we veel mooie plekjes ontdekt…en dat is ook een belangrijk aspect van het geocachen.  We houden u op de hoogte…

(Onderstaande foto’s werden door verschillende geocachers genomen en zijn ook te vinden op www.geocaching.com)

 

 

 

 

 

 

 

Argendaalpad Kortrijk Bellegem

Gisteren een wandelroute gestapt die ik eigenlijk al heel lang wou doen. Ze ligt in mijn geboortestreek en ik wist dus ongeveer aan wat ik mij kon verwachten. Toch was ik op een aantal punten aangenaam verrast en heb ik plekken ontdekt die ik nog niet kende…
Voor de liefhebbers van een landelijke wandeling vol prachtige vergezichten is het Argendaalpad zeker een aanrader.
De wandeling start langs de Doorniksesteenweg in Bellegem aan de rand van Bellegembos.
Aan het infobord langs de weg kan je vlot je wagen kwijt.

De wandelroute verkent de landelijke omgeving van Bellegem, ten zuiden van Kortrijk.
Gelegen op een hoogtekam tussen Leie en Schelde wordt het rurale gebied gekenmerkt door een golvend, afwisselend landschap dat prachtige vergezichten biedt. Je bent hier in een nog weinig ontgonnen natuurgebied met als enige bebouwing enkel prachtige hoeves.

Het uitgangspunt van de wandeling vormt het Argendaal-,Sas-en Bellegembos, drie waardevolle stukjes groen in deze bosarme regio. Via een rustig tegelpad wordt eerst langs het Argendaalkasteel en de gelijknamige historische hoeve gestapt. Rustige plattelandswegen brengen de wandelaar langs tal van weilanden en kapelletjes in de richting van het Beerbos en de Ter Claerenmolen. Onderweg worden talrijke typisch vierkante hoeven aangedaan. De terugweg leidt langs een glooiende veldwegel en een charmant tegelpad. Het wandeltracé is zo’n 11km lang.
De wandeling is bewegwijzerd met groene zeshoekige bordjes op houten palen. Een uitgebreide routebeschrijving is eveneens beschikbaar bij Westtoerisme vzw Kasteel Tillegem St-Michiels-Brugge of DVT Kortrijk St-Michielsplein 5 Kortrijk.

Persoonlijk vind ik het Argendaalpad zeker de moeite waard: de bepijling is goed: enkel het laatste stuk waar je weer de N50 over moet, richtig smalle kerkwegel, is wat onduidelijk.
Er is een GPS-route beschikbaar die je HIER gratis kan downloaden!

 

 

Doornendijk Cache by Corneelken – GC1B7RC

Corneelken kent er wat van als het aankomt op het kiezen van een geschikte lokatie voor de stash. De container waar het logboekje in zit is al een kunstwerkje op zich.

 

De weg die je moet afleggen naar de cache is ook al de moeite waard. Wij kozen voor de eerste coördinaten om onze wagen kwijt te raken: de keuze was niet toevallig, want uit de logs van één de vorige vinders (Commandoke)  zou dit vertrekpunt garant staan voor een schitterende natuurwandeling van zo’n 3 km. En hij heeft gelijk…

 

Je volgt min of meer de Doornendijkstraat in Assenede . Aan de ene zijde blinkt als een rimpelloze spiegel de Rode Geul, aan de andere kant strekt de Grote Geul zich uit. Verderop ligt de Bodemloze Put, een restant van de dijkdoorbraak van 1808. Assenede en zijn deelgemeenten lagen eeuwenlang op de vloedlijn tussen land en zee. Ze kregen geregeld af te rekenen met zware overstromingen.

 

Het resultaat is dat de natuur hier de mooiste kreken van het Meetjesland boetseerde. Het klavertjesvier van de mooiste Asseneedse kreken wordt volledig met de Grote Kil en de Kleine Kil tegen de Nederlandse grens.

Het natuur en krekengebied Doornendijk wordt zoals vele gebieden in Vlaanderen beheerd door Natuurpunt…

Verder info op www.assenede.be  www.natuurpunt.be en natuurlijk op www.geocaching.com

 

 

De Blankaart – Woumen

De Blankaart is een natuurgebied in Vlaanderen. Het is een erkend natuurreservaat, EU-Vogelrichtlijngebied en Ramsargebied. De Ramsar-conventie is een internationale overeenkomst inzake watergebieden die van internationale betekenis zijn, in het bijzonder als woongebied voor watervogels  Het natuurreservaat “De Blankaart” is ontstaan in 1959.

 

De Blankaart is grotendeels gelegen in Woumen, een deelgemeente van Diksmuide. Ook bevind zich een klein gedeelte op het grondgebied van Merkem, een deelgemeente van Houthulst.

 

Het is een gebied van laagveenmoeras met rietlanden, broekbos, open water en poldergraslanden. Het is gelegen in het laagste deel van de Blankaartbekken en maakt deel uit van het broekgebied in de lage overstroombare poldervlakte van de IJzer. Het gebied is ruim 4.000 hectare en is gelegen op de rechteroever van de IJzer. Het ligt ongeveer 2,5 meter boven de zeespiegel en vormt zo het laagste punt van de IJzerbroeken.

 

Veel voorkomende vogels zijn de aalscholver, de bruine kiekendief en de blauwe reiger. Het gebied is een pleisterplaats voor trekkende watervogels en allerhande soorten overwinterende eenden en ganzen.

 

Het natuurgebied ligt rond kasteel De Blankaart met zijn park en vijver van 50 hectare. De vijver is ontstaan in de 15de en 16de eeuw door turfwinning. De oudste vermelding van de Blankaartvijver kan men vinden op een schilderij dat rond 1600 door Pieter Claeissins is geschilderd, op basis van een kaart opgemaakt door Pieter Pourbus tussen 1556 en 1571. Op het schilderij is een donkere vlek te zien, waarbij “blancaert” staat vermeld.

 

In het kasteelpark en het open deel van het natuurgebied kan u op de aangeduide paden vrij wandelen. Vanuit de vogelkijkhut en de vogelkijktoren kan iedereen de vogels bekijken.

Een bewegwijzerd wandelpad (Blankaartpad, 9km) laat u door de kern van het natuurgebied wandelen. Elke 1e zondag van de maand staat om 10u30 en 14u30 een gids klaar om bezoekers in het gebied rond te leiden.

 

Verdere info:

http://www.natuurenbos.be/centra/vlaams-bezoekerscentrum-de-otter

http://www.studiokontrast.com/nr/01_blankaart.html

 

 

 

 

 

 

 

Twee liter kraantjeswater

In het vorige stukje vermeldden we reeds dat er in het centrum van Gent twee “stadscaches” bijgekomen zijn. Over de tweede die de ietwat vreemde naam “Twee liter kraantjeswater” kreeg gaan we hier wat dieper in. Alhoewel hoe niet hartje stad ligt, maar aan de “Nieuwevaart” kunnen we toch van een stadscache spreken. Langs het water ligt een mengeling van oude fabrieken en bedrijfsterreinen, oude woningen, verlaten toonzalen: hier was ooit een bloeiende industrie, naar nu is die tanende…

Tussen die architectonische chaos ligt echter ook een verdoken stukje natuur, dat slechts weinige Gentenaars zullen kennen: je kan het best omschrijven als een echt groene “stadsjungle”

Ik ben erop afgegaan zonder eigenlijk veel verwachtingen: de nauwe toegang tussen de verloederde bedrijfsgebouwen ben ik al ettelijke keren voorbijgereden zonder er echt oog voor te hebben. Wanneer je je wagen vlakbij het pand “De Meubelhallen” parkeert, ben je nog naar een paar meter verwijderd van de toegang tot een andere wereld. Tussen twee geel geverfde betonblokken loopt een paadje de hoge struiken in: het begin van een onbekende groene stadsjungle…

Het is een mix van diverse bomen, hoog struikgewas, wilde hyacinten, klimopplanten, waterpartijen en kleine moerasjes die je via houten bruggetjes en paadjes doorkruist.

Aan zo’n verscheidenheid aan groen had ik mij hier niet verwacht: omdat dit paalt aan industrieterrein staan hier ook nog enkele verkrotte gebouwtjes bijna door de natuur overwoekert. Eén van die bouwvallen doet nog dienst als slaapplaats voor een zwerver: een oude matras, dekens en wat kleren liggen er nog. De man (of vrouw?) zelf krijgen we vandaag niet te zien.

We zouden bijna de stash vergeten: ook dit is iets speciaals. Nog nooit hebben we zo’n constructie gezien en dat brengt ons meteen bij een tweede probleem: nu hebben we de cacheplaats na veel zoeken wel gevonden, maar de box uit de smalle buis halen lukt niet zonder hulpmiddelen. Ter plaatse dan maar gezocht naar twee stokjes om het geheel er uit te peuteren: het terugplaatsen verliep gelukkig gemakkelijker.

Dit is een van de origineelste caches die we tot nu gelopen hebben: een oase van rust en groen aan de rand van de drukke stad en een bijna ingenieuze constructie om de stash ter verbergen: hier is letterlijk en figuurlijk een vakman bezig geweest. Deze cache is een aanrader!

Alle info op www.geocaching.com : zoeken op “GC19Q0T” of “Tweeliterkraantjeswater”

Geocaching in hartje Gent

Gent heeft er sinds aan aantal weken, lees dagen, twee interessante “stadscaches” bij. Eén van die (geo)caches is gesitueerd in het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth en die locatie is meer dan de moeite waard!

Het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth dankt zijn naam aan de Heilige Elisabeth van Thüringen, ook vaak Elisabeth van Hongarije genoemd.

Het begijnhof werd verlaten in 1873 voor het nieuwe Groot Begijnhof Sint-Amandsberg net buiten het stadscentrum. Het Gentse Oud Begijnhof Sint-Elisabeth is thans een woonwijk en een beschermd stadsgezicht.

Na het vertrek van de begijnen werden hun huizen en conventen door het OCMW verhuurd aan minder gegoede Gentenaars. Het OCMW investeerde weinig in vernieuwing en modernisering en de buurt viel ten prooi aan stedelijk verval.

Langzamerhand kwamen wat meer gegoede inwoners in opstand tegen de verloedering. Er werd ook steeds meer gepleit om de wijk als een belangrijk stuk erfgoed te bewaren, tegen verdere verloedering. Als gevolg van subsidiëring en privé-initiatief onderging de wijk vanaf 1984 zelfs “gentrificatie” (Gentrification is een Engelse term die gebruikt wordt om de opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied aan te duiden.)
Ook in dit begijnhof waren ooit bekende kunstenaars gehuisvest : Constant Permeke, Albert Servaes en Frits Van den Berghe hebben allen ooit Van Akenstraat 7 als adres gehad.

In het Engels staat de wijk algemeen bekend als “Holy Corner”. Er zijn namelijk vier verschillende kerken gevestigd: de Rooms-Katholieke Sint-Elisabethkerk (de vroegere begijnenkerk), de Orthodoxe kerk van de Heilige Apostel Andreas (met veel Russischtalige gelovigen), beide in de Van Akenstraat, de Protestantse Rabotkerk (gevestigd op de vroegere bleekweiden, dus aan de grens van het vroegere begijnhof met het Rabot), en de Anglicaanse Saint John’s Church in de Edmond Boonenstraat.

Wanneer je de cache bij de begijnenkerk gevonden hebt, moet je zeker wat tijd maken om de buurt met zijn smalle straatjes te verkennen. Het kan er bij mooi weer behoorlijk druk zijn, je komt dus zeker wat vroeg als je ongemerkt wilt loggen: ook even verpozen op een bankje op het grasplein achter de kerk is best aangenaam en het is dé plaats om onopvallend het logboekje in te vullen. Dat de GPS-ontvangst door de hoge kerkmuren en de smalle straatjes niet optimaal is ben je zo weer vergeten!

Alle details en coördinaten van de cache vind je op www.geocaching.com : zoeken op “GC1AXX4”