Aan de coördinaten van deze cache staat een kunstwerk genaamd Speybank en is ontworpen door Luc De Leu. Vier containers vormen een rechtopstaande vijfhoek, die ook nu een poort of triomfboog symboliseert.

De containerconstructie maakte oorspronkelijk deel uit van de tijdelijke expositie die plaatsvond in het Antwerpse Middelheimmuseum in 2004. Speybank is ongetwijfeld een beeld met internationale uitstraling; het werd geselecteerd voor deelname aan de 2° Internationale Triënnale voor Hedendaagse Kunst, die in 2005 plaats vond in het Japanse Yokohama.

Als we Speybank vergelijken met zijn vroegere containerconstructies valt vooral het speelse karakter van de compositie op. De statige monumentaliteit van zijn vroegere composities heeft plaats gemaakt voor een uitgesproken dynamiek. Vanuit technisch oogpunt is Speybank ongetwijfeld één van zijn meest gedurfde constructies. De figuur geeft de indruk in de lucht te zweven. De containers raken elkaar enkel in de hoekpunten waar zij, haast onzichtbaar, met enkele bouten in elkaar zijn geschroefd. Door het fragiel karakter lijkt de vijfhoekige figuur ontheven te zijn aan de wetten van de zwaartekracht.

De containers zijn ‘objets trouvés’, zomaar uit de haven of van het vrachtschip geplukt. Ze dragen nog de sporen van het gebruik. Zelfs de naam van de transportfirma staat er nog op in grote letters. De inspiratie voor het kunstwerk deed de kunstenaar op aan boord van het cargoschip Speybank op de Stille Oceaan.

De plaatsing van het kunstwerk is voor Luc Deleu van cruciaal belang, omdat zijn installaties juist hun betekenis krijgen door de stedelijke context waar zij staan opgesteld. Speybank is opgericht op de linkeroever van het kanaal Gent-Terneuzen, op de grens tussen het bedrijventerrein rond het nieuw aangelegde Kluizendok en het woongebied van Doornzele. Het kunstwerk werd geplaatst op het snijpunt van verkeerswegen,op een plaats waar industriezone, woongebied en beschermd natuurlandschap elkaar ontmoeten. Groene bufferzones garanderen de leefbaarheid van de havenenclave Doornzele- de Doornzele Dries is zelfs een beschermd landschap. De vele infrastructuren, spoorlijnen, verkeerswegen, kanalen, zijn voor Luc Deleu dan weer hét voorbeeld bij uitstek van de 20^ste eeuwse architectuur.

Gent heeft er sinds aan aantal weken, lees dagen, twee interessante “stadscaches” bij. Eén van die (geo)caches is gesitueerd in het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth en die locatie is meer dan de moeite waard!

Het Oud Begijnhof Sint-Elisabeth dankt zijn naam aan de Heilige Elisabeth van Thüringen, ook vaak Elisabeth van Hongarije genoemd.

Het begijnhof werd verlaten in 1873 voor het nieuwe Groot Begijnhof Sint-Amandsberg net buiten het stadscentrum. Het Gentse Oud Begijnhof Sint-Elisabeth is thans een woonwijk en een beschermd stadsgezicht.

Na het vertrek van de begijnen werden hun huizen en conventen door het OCMW verhuurd aan minder gegoede Gentenaars. Het OCMW investeerde weinig in vernieuwing en modernisering en de buurt viel ten prooi aan stedelijk verval.

Langzamerhand kwamen wat meer gegoede inwoners in opstand tegen de verloedering. Er werd ook steeds meer gepleit om de wijk als een belangrijk stuk erfgoed te bewaren, tegen verdere verloedering. Als gevolg van subsidiëring en privé-initiatief onderging de wijk vanaf 1984 zelfs “gentrificatie” (Gentrification is een Engelse term die gebruikt wordt om de opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied aan te duiden.)
Ook in dit begijnhof waren ooit bekende kunstenaars gehuisvest : Constant Permeke, Albert Servaes en Frits Van den Berghe hebben allen ooit Van Akenstraat 7 als adres gehad.

In het Engels staat de wijk algemeen bekend als “Holy Corner”. Er zijn namelijk vier verschillende kerken gevestigd: de Rooms-Katholieke Sint-Elisabethkerk (de vroegere begijnenkerk), de Orthodoxe kerk van de Heilige Apostel Andreas (met veel Russischtalige gelovigen), beide in de Van Akenstraat, de Protestantse Rabotkerk (gevestigd op de vroegere bleekweiden, dus aan de grens van het vroegere begijnhof met het Rabot), en de Anglicaanse Saint John’s Church in de Edmond Boonenstraat.

Wanneer je de cache bij de begijnenkerk gevonden hebt, moet je zeker wat tijd maken om de buurt met zijn smalle straatjes te verkennen. Het kan er bij mooi weer behoorlijk druk zijn, je komt dus zeker wat vroeg als je ongemerkt wilt loggen: ook even verpozen op een bankje op het grasplein achter de kerk is best aangenaam en het is dé plaats om onopvallend het logboekje in te vullen. Dat de GPS-ontvangst door de hoge kerkmuren en de smalle straatjes niet optimaal is ben je zo weer vergeten!

Alle details en coördinaten van de cache vind je op www.geocaching.com : zoeken op “GC1AXX4”